• Entrar
  • Rexistrarse
  •  
Redelibros, a rede social galega do libro, un espazo para a literatura e un punto de encontro en Galicia para lectores, editoriais, librerías, autores...
A rede social galega do libro
Mega Menu Drop Down - Columns
  • Inicio

    Coñécenos

    • Quen somos
    • Preguntas
    • Blog
    • Soporte
    • Contacto

    Enlázanos

    Se che gusta Redelibros e queres axudarnos a medrar, engade un banner na túa web ou blog.

    • Enlázanos

    Síguenos na rede

  • Libros

    Base de datos bibliográfica

    Redelibros alberga unha base de datos de máis dun millón de fichas de libros. Entre eles podes atopar dende as últimas novidades ata libros descatalogados ou noutros idiomas. Atendendo á nosa filosofía de espazo común, esta base de datos está aberta para que poda ser consultada por todo o mundo, sen necesidade de rexistro previo, e facer todo tipo de procuras e seleccións dende o buscador.

    Como usuario rexistrado, ademais poderás valorar cun sistema de estrelas ou escribir os teus comentarios. Ambos poden consultarse na ficha de cada libro.

    Coa vosa axuda queremos conseguir que a base de datos sexa o máis completa posible. Se non atopas algún libro, e queres engadilo, podes usar este formulario. Se botas en falta calquera dato relevante, ou atopas algún equivocado, podes editar a ficha do libro usando a opción “Editar detalles do libro”

  • Autores

    Textos

    Neste apartado poderás compartir textos (poemas, relatos, novelas ou o que sexa), escritos por ti ou por terceiros, que creas poidan ser de interese para o resto dos membros. Obviamente, tamén poderás ler, comentar e valorar os publicados por outros usuarios.

    Autoedición

    Se escribiches un libro e queres publicalo, Redelibros pódeche axudar. Nesta páxina atoparás unha completa guía de edición na que che explicaremos, paso a paso, que facer para ver o teu libro publicado. Tamén atoparás aos nosos provedores recomendados para cada proceso.

    Autores Redelibros

    Nesta sección poderás coñecer de preto aos autores que pertenzen á nosa comunidade. E, se o desexas, tamén poderás adquirir algúns dos seus libros.

    • Textos
    • Autoedición
    • Autores
    • Tenda
  • Ferramentas

    Ferramentas

    As ferramentas de "opinión" permítenche dispor de espazos onde compartir a túa opinión ou coñecer a do resto dos usuarios.

    As ferramentas de "anuncios" permítenche comunicar ou informarche de eventos ou clasificados a través de Redelibros.

    As ferramentas "multimedia" permítenche compartir e visualizar fotos, vídeos e arquivos de audio co resto de redelibreiros.

    As ferramentas de "membros" permítenche atopar a outros usuarios de Redelibros ou invitar a outras persoas a formar parte da rede.

    Opinión

    • Blogs
    • Grupos
    • Enquisas

    Anuncios

    • Eventos
    • Clasificados

    Multimedia

    • Álbums
    • Vídeos
    • Audios

    Membros

    • Buscar
    • Invitar (email)
    • Importar contactos
  • Seccións

    Cadernos Redelibros

    Nesta sección atoparás artigos dos nosos colaboradores (críticos, autores, editores, expertos, etc.) que che brindarán distintas perspectivas sobre a literatura e o mundo editorial: análise de xéneros, reseñas de obras concretas, estudos sobre actualidade editorial, traballos sobre autores destacados, etc.

    Concursos

    Actividades que teñen premio. Concursos organizados polos nosos colaboradores ou polos propios usuarios para potenciar a creación literaria, audiovisual e artística. Unha sección que dá moito xogo.

    Fisgando na rede

    Unha páxina que contén a moitas: os principais focos de información cultural do país, blogs, axendas culturais, páxinas de editoriais, seccións de cultura en prensa... Ofrecémoschas sindicadas por rss, automaticamente actualizadas e reunidas para a túa comodidade.

  • Redetendas

    Páxinas

    A túa páxina personal na rede, a túa tarxeta de presentación.

    Tendas

    As tendas dos usuarios na rede. O espazo para as túas compras.

    Tenda de redepuntos

    Colaborar e participar na rede ten premio: os redepuntos, que irás acumulando coa túa actividade. Poderás cambiar gratuitamente os teus redepuntos por libros na nosa tenda.

  • Colaboradores

    Editoriais

    • Kalandraka
    • Faktoría K

    Librarías

    • Cartabón
    • Paz
    • Libros para soñar
    • Mazinger

    Entidades

    • Gálix
    • Culturgal

    O noso agradecemento

    Queremos mostrar o noso agradecemento a todas as persoas, empresas e institucións que co seu gran esforzo e participación apoiáronnos e séguennos apoiando cada día para crear un espazo galego de literatura en Internet.
    Se estás interesado en colaborar, ponte en contacto con nós.



0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5

Información de membro

  • Tipo de membro: Usuario
  • Visitas do perfil: 2.603 visitas
  • Amigos: 37 amigos
  • Última actualización: 30 Xaneiro
  • Incorporado: 24 Setembro 2010

Os meus redepuntos de actividade

  • Son o: 141
  • O meu rango é: Redelibreiro/a avanzado/a
  • Gañei un total de: 622 redepuntos.

Gústames

  • Troco ou cedo libros
    Father and Daughter
  • 2 "Gústame"

Amigos

Ver todo (37)
Xosé R. Lois
Fran Zabaleta
Avya
JaBO
Redelibros
Aida Jover
Gonzalo Pérez Nieves
margaflower
rande

Usuarios mellor valorados

elenagr
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
5
Current score
/
5
Max score
|
1
Count of votes
BolboretaPequinesa
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
5
Current score
/
5
Max score
|
1
Count of votes
Horcon Boga
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
5
Current score
/
5
Max score
|
1
Count of votes
XOSE RAMON
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
5
Current score
/
5
Max score
|
1
Count of votes
Gonzalo Pérez Nieves
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.91
Current score
/
5
Max score
|
22
Count of votes
Redelibros
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.88
Current score
/
5
Max score
|
26
Count of votes
Libraría Cartabón
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.87
Current score
/
5
Max score
|
31
Count of votes
Fran Zabaleta
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.86
Current score
/
5
Max score
|
46
Count of votes
David Cortizo Conde
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.83
Current score
/
5
Max score
|
3
Count of votes

Sabe

  • Info
  • Que hai de novo?
  • Amigos(37)
  • Biblioteca(39)
  • Textos(1)
  • Grupos(8)
    • Eventos (5)
    • Vídeos (3)
    Máis +

Información persoal (Só o nome/nick é obrigatorio)

  • Nome/Nick Sabe
  • Xénero Muller
  • Día de nacemento 08 Outubro 1971
  • Ubicación Redondela [mapa]

Libros (Opcional)

  • Xéneros preferidos A novela, ­a literatu­ra infanti­l..
  • Autores preferidos Anna Gaval­da, Haruki­ Murakami,­ Eduardo M­endoza, Gi­oconda Bel­li, Mario ­Benedetti,­ Ángeles M­astretta, ­Isabel All­ende...

Información de contacto (Opcional)

  • Enderezo de correo electrónico sabinhab@gmail.com
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sabe
    Sabe → Literatura e ilustración Infantil : Hoxe descubrín un portal moi lindo e seguro que opinaredes o mesmo se vos gustan os contos infantís; chámase Portal Tula e, por se queredes indagar: http://www.tulabooks.es/?mod=fic&fic=158#
    Espero que vos guste, se é que aínda non o coñecedes. Unha...  máis
    Hoxe descubrín un portal moi lindo e seguro que opinaredes o mesmo se vos gustan os contos infantís; chámase Portal Tula e, por se queredes indagar: http://www.tulabooks.es/?mod=fic&fic=158#
    Espero que vos guste, se é que aínda non o coñecedes. Unha aperta  
    Portal Tulabooks
    Portal Tulabooks
    Encuentra cuentos y apps para tus peques y compártelos con otras familias
    • 30 Xaneiro
    • Fran Zabaleta e RuAn gústalles isto
  • Sabe é agora amigo de Axóuxere e 1
    crispavon, eusonana, Teresa Cameselle, eva huerga rodriguez, Redelibros, juan sacha full, Contos Estraños, jose estevez lopez
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sabe
    Sabe uniuse ao grupo Club de lectura
    • 31 Maio 2012
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Juan Carballo
    Juan Carballo é agora amigo de Sabe.
    • 04 Maio 2012
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    a muller do piano
    a muller do piano é agora amigo de Sabe.
    • 30 Marzo 2012
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    maría lado
    maría lado é agora amigo de Sabe.
    • 10 Febreiro 2012
  • Ver máis
     
    Cargando ...
  • Xosé R. Lois Cada día subirei un par de vídeos do Culturgal ata acabalos. Aceptamos peticións,  ;) 
  • Fran Zabaleta Bos días! Que estamos a ler, redelibreiros? Eu ando con varios, entre eles a "Costa do Solpor" de Xosé Mª Lema... pura aventura!
  • Avya Imperdonable no verlo en pantalla completa.
  • JaBO
  • Redelibros O servidor en que estamos aloxados sufriu un pequeno percance durante a madrugada. Estamos traballando para restablecer a normalidade cando antes. Perdoade as molestias.
Previo
Seguinte
  • A nena e o grilo
    4 membros

     

    Estas cancións aloumiñan os oídos, pero tamén contan historias. Falan dun país onde as portas sempre están abertas e ninguén se sente estranxeiro. Alí viven unha nena azul e mais un grilo que, para escapar do aburrimento, inventan mil pasatempos.

    A nena e o grilo é o novo libro-CD que agora ve a luz dentro da colección máis musical de OQO editora, Q son. Un mosaico de textos, cancións e debuxos conforman este volume no que o coñecido compositor Magín Blanco se encarga de encaixar todas as pezas.

    Mais o músico ourensán non está só, nesta aventura acompáñano as carismáticas e persoalísimas voces de Uxía, Fred Martins, Guadi Galego, Ugia Pedreira… e ata un coro de nenos. Eles poñen a música, e Iván Prieto, as imaxes.

    O ilustrador galego utiliza unha multitude de recortes con diferentes tonalidades e texturas para as imaxes. A aposta de Prieto pola colaxe débese a que é a técnica que mellor lle acae a esta historia híbrida e heteroxénea. Ademais, decántase por unha estética actual, e sitúa as aventuras dos protagonistas no marco da cidade, onde explota elementos urbanos como a publicidade, ou os carteis.

    A linguaxe, alén de ser un dos eixos temáticos de A nena e o grilo, goza dun protagonismo especial dentro das páxinas. Unhas veces, Iván Prieto resalta as palabras mediante a tipografía e outras, nun intento por integrar o texto nas ilustracións aproveita certos espazos das imaxes como contedores textuais: unha pinga de auga, o ubre dunha vaca, o tronco dunha árbore…

    A nena e o grilo é o resultado do labor conxunto de moitas persoas que cren que calquera traballo para os nenos e nenas debe ser tratado con esmero e coidado tanto no apartado das imaxes, coma no musical, os arranxos na produción e na interpretación.

    Esta atención máxima resulta imprescindible para un proxecto que está pensado para conectar a escola coa vida e adoptar unha actitude crítica e construtiva a prol de valores básicos ―respecto pola natureza, liberdade, solidariedade, afecto, convivencia, identidade, amizade...― . Para iso, precísase un sistema de valores compartidos e de materiais que se poidan integrar dentro dos procesos de aprendizaxe.

    Dun xeito sinxelo, delicado e sutil, a historia de amizade entre a nena e o grilo descobre dimensións determinantes da existencia e abre horizontes positivos e ilusionados, na construción de nós mesmos e a sociedade.

    Estamos ante unha obra ambiciosa e cosmopolita que invita a ter fe na vida e nos outros a través dunhas cancións que reparten aloumiños a eito e amosan un mundo inconformista nas letras e unha concepción musical orixinal e esixente para nenos e nenas de todas as idades.

    Ao mesmo tempo, é un material, para todos os que traballan e apostan por un ensino aberto, innovador e significativo, no marco dos problemas e os cambios sociais que teñen lugar na realidade.

    En conclusión, un chisquiño de mel neste mundo egoísta e feroz que habitamos. Para fuxir do frío e sentirse moradores no verdadeiro País das Apertas porque as cancións de Magín Blanco son, tanto pola melodía como pola letra, para degustar en familia, nas festas, entre amigos.

    Texto de Magín Blanco
    Ilustracións de Iván Prieto

    Letra e música de Magín Blanco, Uxía e João Afonso

    Colaboran: Uxía, Ugia Pedreira, Guadi Galego, Fred Martins, Guillermo Fernández…

    Produción artística e musical: Uxía

  • Amor Las Mujeres Y La Vida, El
    2 membros
  • Ollos de auga
    36 membros

     

    Editorial Galaxia publica Ollos de auga, novela coa que Domingo Villar inicia a súa andaina na narrativa policial en galego. Protagonizada polo inspector Caldas, esta obra salienta por combinar suspense, personaxes orixinais, ambiente urbano e humos nas doses precisas que esixe o xénero negro. Un novo autor para a literatura galega e unha novela na que lectura e diversión son sinónimos.

  • Tokio blues
    10 membros

     

    Mientras aterriza en un aeropuerto europeo, Toru Watanabe, un ejecutivo de 37 años, escucha una vieja canción de los Beatles que le hace retroceder a su juventud, al turbulento Tokio de los años sesenta. Con una mezcla de melancolía y desasosiego, Toru recuerda entonces a la inestable y misteriosa Naoko, la novia de su mejor y único amigo de la adolescencia, Kizuki. El suicidio de éste distanció a Toru y a Naoko durante un año, hasta que se reencontraron e iniciaron una relación íntima. Sin embargo, la aparición de otra mujer en la vida de Toru le lleva a experimentar el deslumbramiento y el desengaño allí donde todo debería cobrar sentido: el sexo, el amor y la muerte. Y ningún de los personajes parece capaz de alcanzar el frágil equilibrio entre las esperanzas juveniles y la necesidad de encontrar un lugar en el mundo

  • Un mundo para Julius
    2 membros
Previo
Seguinte
  • Con los fierros
    23 membros

     

    Castillo de Luna, León. Marzo de 1090

    El rey apestaba... más de lo habitual. Al hedor cotidiano de ropas pringosas y baños escasos se unía el tufo de la muerte que ya le rondaba. Yacía sobre el gran lecho de madera labrada con el rostro ido, la túnica revuelta y los cabellos enmarañados y grasientos.

    —¡Alabado sea el Señor!

    Se elevaban plegarias al apóstol Santiago, a san Cosme, a san Damián, a san Bernardino. Volaban cruces sobre los pechos de las mujeres. La pestilencia de vómitos y heces llenaba la estancia de la torre de Luna, se mezclaba con la fragancia de las juncias, tomillos y demás hierbas olorosas que alfombraban el suelo. En unos pebeteros sobre un arcón se quemaba incienso de romero, en un esfuerzo por disimular la corrupción de las tripas.

    —¡Vive Dios que no se muere!

    Las fiebres no le abandonaban desde hacía una semana. Estremecían su cuerpo atocinado con espasmos que le dejaban exhausto y se alternaban con cefaleas y náuseas. Por momentos recobraba la lucidez y paseaba una mirada indiferente por la cámara, como si se sintiera ya muy lejos de cuanto le rodeaba. Luego su atención se volvía hacia una bandeja situada a la vera del lecho y repleta de hojuelas, pestiños, diacitrones, rosquillas, quesadillas y pasteles de nuégado. Entonces sí, entonces sus ojos claros revivían y sus dedos, gruesos como lechones bien cebados, luchaban por hacerse con el botín de algún dulce. Pero ya las fuerzas le fallaban, ya era el gesto más el recuerdo de pasadas ansias que reflejo de apetitos presentes. Su cabeza se vencía, se le entreabría la boca repleta de astillas negras y se deshacían sus tripas entre convulsiones y miasmas.

    —¡Por todos los demonios, mujer, deja de gemir...!

    Velasco Jiménez paseaba sus humores de oriente a poniente, incapaz de darse reposo, hastiado de los plañidos de las mujeres. Se le moría el rey cautivo en las mismas barbas. Había sido su padre, Jimeno Velázquez, merino de la torre de Luna, quien se hiciera cargo de García cuando el rey Alfonso decretó su prisión tras arrebatarle el reino de Galicia. Él era niño entonces, pero recordaba bien las palabras de Alfonso:

    —García es hijo de rey y hermano de reyes, Jimeno, no lo olvides. ¡Es mi hermano, pardiez! Mantenlo prisionero y encadenado, pero trátalo con la deferencia debida a un rey. No han de faltarte recursos, te lo prometo.

    Y así había sido. Diecisiete años después, su padre llevaba nueve en la tumba. Velasco había heredado la merindad y la custodia y el rey Alfonso jamás dejó de enviar lo convenido. Pero el prisionero se le moría.

    —¡Maldito cabrón ingrato!

    Caminaba a grandes trancos de un lado a otro de la cámara, el ceño de lobo acorralado, indiferente al runrún de las oraciones y a los flujos y reflujos que provocaba su paso entre criados, doncellas, damas, cortesanos, frailes y lebreles.

    —¡Qué, qué, qué! —se detuvo ante el físico que cuidaba del moribundo—. ¡Para qué tanta pócima y tanta sangría, rediós! ¡No eres mejor que un tablajero! ¡Se muere!

    El maestre permanecía de pie al lado del capellán de la torre, que dirigía las plegarias. Al sentirse interpelado, humilló la cabeza y se apresuró a tomarle el pulso al enfermo. El rey yacía con los ojos cerrados, la boca entreabierta y la respiración fatigosa. Su tez, ya de por sí pálida, se mostraba cadavérica.

    Velasco se volvió para reanudar su deambuleo. Una vieja que retiraba el vaso de noche del moribundo no se percató del brusco giro del merino, que se le vino encima antes de que pudiera reaccionar. El bacín se volcó con estrépito de lozas, derramando la mayor parte de su contenido sobre la anciana. Unas pocas gotas salpicaron la botarga de vivos morados y el jubón de raso negro de Velasco Jiménez, que soltó una imprecación y arreó una tremenda bofetada con el dorso de la mano a la mujer.

    —¡Vieja estúpida, mira cómo me has puesto!

    La fámula salió despedida hacia atrás y cayó al suelo empapada en heces y orines. De su mejilla manaron unos hilos de sangre, allí donde los anillos del merino se le habían clavado. Un revuelo de exclamaciones ahogadas rompió las plegarias y sacudió la modorra de la cámara mientras varios criados acudían a socorrer a su señor, que los ahuyentó con movimientos enérgicos de los brazos.

    —¡Maldita sea, qué peste! —exclamó Velasco, refiriéndose quizá a los orines, quizá a los criados, mientras salía de la estancia con arrebato de furias.

    El maestre, todavía con el pulso del enfermo en sus manos, le despidió con una mirada cargada de resentimiento:

    —¡Tablajero! ¿Pero qué se habrá creído?

    —No se lo tengáis en cuenta, maese, está fuera de sí —repuso el capellán.

    —Son muchos los que alaban mi ciencia —masculló el físico—. ¡Que un ignorante como éste me llame tablajero! Con estas manos —y al mostrárselas al capellán dejó caer al descuido el brazo del rey— he obrado curaciones que asombrarían al mismísimo Galeno...

    El capellán vigilaba de reojo a la vieja, que trataba de levantarse. Se alejó discretamente unos pasos:

    —Pues en este caso tanta ciencia no parece dar los frutos apetecidos.

    Un destello de dignidad ofendida:

    —Lo mismo podría decir de tanta jaculatoria.

    —¿Cómo queréis que acierte con el santo si cada día cambiáis el diagnóstico? No es lo mismo rezarle a san Blas que a santa Apolonia.

    —Todas son oraciones.

    Se encogió de hombros el fraile:

    —¿Quién conoce los designios del Altísimo?

    El físico no respondió. Había probado ya con estiércol de lobo para los cólicos, con hierbas disueltas en vino, con sangrías, purgantes, aromatorios, conjuros..., nada parecía dar resultado, a pesar de que ponía todo su empeño en el intento. Pero se resistía a admitir su fracaso:

    —Las fiebres cuartanas persisten y el trastorno humoral se acentúa —irguió la cabeza y examinó al capellán con altivez—. ¿Qué puedo hacer yo, por amplios que sean mis saberes, si no está de la mano del Señor que se cure? Si las oraciones carecen del fervor necesario...

    El fraile se persignó. Su gesto fue imitado de forma maquinal por la esposa del merino que, a prudente distancia, velaba al enfermo rodeada de sus damas de compañía.

    —Osea que se muere.

    —Y con él se esfuman privilegios y dineros de la custodia.

    —Y se agria el carácter de nuestro señor Velasco.

    Medraba el rumor de voces, imprecaciones, risas. La estancia de la torre era una gran construcción de piedra con techo de madera, dividida por tapices de los que llamaban acitharas o alharagas, paños de trama de seda con decoración geométrica según el gusto mozárabe, que colgaban del techo separando amos de criados. Cerca de la puerta, un grupo de soldados, las armas vencidas contra la pared y arracimados sobre endebles banquetas, soltaban reniegos y aleluyas según la suerte que marcaran los dados. Un tintineo de monedas ponía música a sus juramentos.

    La vieja se había levantado ya, pero en el lugar de la caída permanecían los restos del vaso de noche del rey. Uno de los lebreles se acercó a husmear. La dama principal puso cara de asco y buscó en torno hasta dar con una doncella que haraganeaba junto a una de las ventanas. La moza, que no la señora, era de cabellera castaña y talle prieto, con una mirada chispeante y una piel que prometía tersuras. Charlaba con otras criadas, despreocupada de cuanto sucedía alrededor.

    —Inés, limpia esa porquería.

    Nada respondió la doncella, aunque la sombra del fastidio cruzó su rostro. Todavía se quedó un momento donde estaba, sentada en uno de los poyos de la ventana, observando con desgana la inmundicia. Se levantó despaciosamente y se dispuso a hacer lo que le ordenaban.

    El capellán la observó mientras cogía un paño y se agachaba sobre los restos del bacín tarareando una melodía. El corpiño ajustado resaltaba sus pechos, que se erguían con insolencia. Un hilillo de saliva resbaló por la comisura de los labios del fraile. La muchacha, ajena al escrutinio, fregaba con movimientos cansinos, indolentes.

    —Proseguid, padre.

    La orden llegó como un ladrido. El capellán hizo un esfuerzo por desprender su mirada de la doncella y sus ojos se cruzaron con los de la dueña. Era una mujer gruesa, con una piel de pergamino grasiento y una expresión permanente de amargura. Un ligero rubor tiñó las facciones del fraile al sentirse descubierto. La señora examinó con detenimiento las formas esbeltas de la moza y su semblante se crispó un poco más:

    —Termina de una vez, muchacha.

    Un estertor agudo. El maestre se inclinó sobre el lecho del rey García. Se había despertado y se esforzaba fatigosamente por respirar. Su rostro redondo estaba congestionado, con los cabellos ralos pegados al cráneo. Los ojos bailaban sin ton ni son:

    —Con los fierros, con los fierros...

    El murmullo llegó velado por la agonía, pero el físico ni se molestó en descifrarlo: bien sabía ya lo que repetía sin descanso desde que, tres días atrás, un mensajero del rey Alfonso había llegado con la orden de quitarle las cadenas. García se resistió con lo que le quedaba de fuerzas:

    —Con ellas he vivido y con ellas me han de enterrar.

    Era su forma de vengarse de los diecisiete años que llevaba preso tras los muros de la torre de Luna. El merino había vacilado, pero al cabo no osó contrariar los deseos de un moribundo.

    Un olor fétido manó del lecho. El vientre del rey se deshacía. El físico ni se inmutó.

    —Se está convirtiendo en una tradición familiar... —El capellán se había acercado al lecho y observaba al médico con una sonrisa burlona.

    —¿A qué os referís?

    —Bueno, a su hermano Sancho se le fue la vida por el ano. Se ve que García no quiere ser menos.

    Era de público conocimiento. A la muerte de la reina Sancha la discordia había estallado entre sus hijos, Sancho, Alfonso y García, por el control del reino. El demonio, sembrador de rencillas, alteró sus pensamientos de manera tal que se levantaron alborotos y sediciones de las que se siguieron grandes daños. Sancho porfió hasta desposeer a sus hermanos de sus herencias, aunque más le habría valido desposeerlos también de sus vidas, pues poco le duró lo que con tanto esfuerzo (ajeno, eso sí, en forma de batallas y muertes de sus leales) había conseguido: unos años después, cuando cercaba Zamora, un felón llamado Vellido Adolfo lo atravesó con una lanza mientras hacía de vientre. Todas las sospechas apuntaban a Alfonso como instigador, pero solo Rodrigo Díaz de Vivar, al que los musulmanes llamaban Sidi, había osado alzar la voz. Fuera como fuese, al poco Alfonso se hizo también con Galicia y encerró a su hermano García en la torre de Luna, reunificando así la herencia de sus padres.

    —Todavía le aprieta la sangre. Prepararé un conjuro y le practicaré otra sangría.

    El capellán se encogió de hombros:

    —Haced lo que os plazca... pero no pongáis demasiado empeño: cuanto antes acabe, antes saldremos de aquí —se volvió nuevamente hacia Inés, incapaz de resignar su voluntad de los indolentes movimientos de la muchacha.

    —¿No me has oído, fraile? Prosigue.

    El capellán suspiró, pero acató la orden de la dueña y reanudó las plegarias. No había hecho más que empezar cuando un nuevo estertor sacudió al enfermo. Unos gemidos, un espasmo.

    —Alabado sea el Señor...

    Un fortísimo trueno rompió las nubes y provocó una oleada de sobresaltos. La luz del día menguó y los criados se apresuraron a prender los altos hacheros de hierro forjado que colgaban de las paredes.

    Desde una de las ventanas más alejadas de la cámara observaba la escena un juglar. Había estado tocando la fídula para entretener a las damas, pero ahora el instrumento reposaba contra la pared. Se llamaba Silveira y era hijo de un ferreiro  de Celanova. Había llegado a Luna días atrás con la intención de hacer una breve parada antes de dirigirse a León, donde se celebraba un concilio que reunía a obispos y magnates del reino y que prometía ser un buen lugar para ganarse el sustento. Pero al enterarse de la enfermedad del rey cautivo había sido incapaz de seguir su camino.

    Tras los postigos abiertos comenzó a llover copiosamente. El juglar contempló la lluvia. El castillo se erguía en un espolón de la cordillera cantábrica, justo donde la llanura se encrespaba sobre el río y el valle de Luna hasta alcanzar no muy lejos las alturas de Peña Ubiña.

    —El rey ha muerto.

    La voz del físico apenas acalló los murmullos. De algunos pechos huyeron suspiros de resignación... y alivio. Los soldados se santiguaron, mascullaron conjuros para alejar el mal y continuaron la partida como si nada, pendientes del brillo de los denarios de vellón. Las damas de compañía se persignaron, musitaron una plegaria y reanudaron su cháchara con nuevos bríos.

    Silveira pensó en acercarse al lecho, pero comprendió que un don nadie como él no sería bien recibido. Le dolía la muerte del cautivo. La visión de aquel hombre cebado al que llamaban rey y mantenían con cadenas le turbaba. Había sido su rey, el rey de Galicia. Cuando era un chiquillo, casi veinte años atrás, lo había visto en Celanova, un gallardo caballero sobre su corcel, el talle delgado y el semblante distendido, disfrutando del sol de primavera. Verlo nuevamente, y en tal estado...

    Una letrilla llevaba varios días rondándole, imprecisa y fugitiva. En ese momento, al contemplar el cadáver del rey rodeado de la indiferencia general, le vino a las mientes el final:

     

    Los cuerdos fuyr devrían

    de do locos mandan más,

    que quando los çiegos guían

    ¡ay de los que van detrás!

     

    (Gómez Manrique, Exclamación e querella de gobernación.)

     

     

    Una aclaración histórica

    La muerte de Fernando I en 1065 y de la reina Sancha en 1067 abrió un período de conflictividad dinástica en los reinos del noroeste peninsular. En su testamento, Fernando y Sancha repartieron el reino entre sus hijos Sancho, Alfonso y García. Castilla quedó en manos del primogénito, Sancho. León, el territorio más rico, fue la herencia de Alfonso y Galicia le correspondió a García.

    En 1068 la guerra civil se desató entre los hijos. Sancho se consideraba el legítimo heredero de todas las posesiones de sus padres, por lo que se enfrentó a Alfonso en la batalla de Llantada el 19 de julio de 1068; el enfrentamiento consistió en un juicio de dios, previo pacto de que el que resultase victorioso obtendría el reino del derrotado. Sancho venció, pero Alfonso no cumplió lo acordado. Sin embargo, no hay testimonio de que se rompieran las relaciones, pues Alfonso acudió en 1069 a la boda de Sancho y en 1070 ambos se aliaron contra García.

    Aprovechando una rebelión nobiliar en Galicia, Alfonso y Sancho destronaron a García, que huyó a Sevilla con buena parte del tesoro de la catedral compostelana. Ambos hermanos se repartieron el reino y se intitularon reyes de Galicia tras firmar una tregua entre los dos.

    Pero esta tregua no duró demasiado. El 4 de enero de 1072, los ejércitos de los dos hermanos se enfrentaron en la batalla de Golpejera. Dirigía el ejército de Sancho Rodrigo Díaz de Vivar, el Cid. Alfonso fue derrotado y Sancho se proclamó rey de León, con lo que consiguió reunificar los territorios de su padre.

    Alfonso fue exhibido con cadenas en la plaza pública y paseado hasta el monasterio de Sahagún, donde quedó encerrado. Poco después logró huir con la ayuda de su hermana Urraca y se refugió en la corte del rey Al Mamún de Toledo. Con él se exilió buena parte de la nobleza leonesa, descontenta con Sancho.

    Al enterarse de la participación de Urraca en la fuga de Alfonso, Sancho se dirigió al frente de sus ejércitos a Zamora, donde se refugiaba la infanta, y puso cerco a la ciudad. Un día, el noble zamorano Vellido Dolfo se presentó ante Sancho afirmando ser un desertor y se ofreció para mostrarle al rey los puntos débiles de las murallas. El rey deseaba poner fin al ya prolongado cerco y consintió en acompañarle, pero Vellido Dolfo era un agente de Urraca. Aprovechando que el rey se había alejado de su guardia para defecar, lo mató con una lanza. Era el mes de octubre de 1072.

    Tras la muerte de Sancho, Alfonso se hizo con León y Castilla y García regresó a Galicia con la intención de recuperar su reino. Pero Alfonso VI no estaba dispuesto a compartir lo que tanto le había costado ganar: atrajo con engaños a García y lo encerró, con cadenas, en la torre de Luna, en León.

    El rey García permaneció diecisiete años encerrado y encadenado, hasta su muerte en 1090. Eso sí: tras su fallecimiento fue enterrado en el Panteón Real de San Isidoro de León.

    Al margen de la recreación del hecho histórico de la muerte de García, Con los fierros tiene una segunda lectura. El rey, como los miembros de los demás estamentos, es reflejo de la sociedad en la que vive. La corte real es un compendio de las virtudes y defectos de esa sociedad. Y, en un mundo dominado por el cristianismo, esos defectos, esos pecados, no pueden ser sino los siete pecados capitales que se ocultan en los distintos personajes de esta singular corte, desde los soldados al físico, el capellán o el mismo rey prisionero.

     Solo he querido salvar a uno, solo uno muestra compasión y tristeza por la muerte del monarca: el juglar. En un mundo encorsetado, simboliza el aire fresco de la libertad.

     


Previo
Seguinte
  • Sorteo de outubro
    74 membros

    Rexístrate en Redelibros, únete a este grupo e participa no sorteo de 3 vales de 50 € cada un para mercar libros na librería Cartabón! Só tes que facer clic no link da esquerda, onde pon "unirse a grupo", e entrarás no sorteo, que celebraremos o 12 de novembro, na presentación ofical de Redelibros. Moita sorte!

  • Poesía, a secas
    34 membros

    Animeime a crear este grupo porque a mín encántame bucear de cando en vez nun libro de poemas para perderme un rato e que non me atope ninguén nin co google maps ese, e bueno, non existía ningún grupo para falar disto e poñernos ó día e compartir información @s que andamos un pouco polas nubes...

  • Literatura e ilustración Infantil
    44 membros

    Porque estou en fase de descubrimento de todo tipo de libros, contos, persoas que debuxan e escriben..., centrados no mundo infantil. Porque seguro teredes moitas suxestións interesantes. Porque é importante aprender compartindo...

  • Banda Deseñada
    127 membros

    Banda deseñada.

  • Quedadas redelibreiras
    100 membros

    Que vos parece se saímos á rúa? Recollendo varias suxestións vosas, queremos proporvos algo: organizar "quedadas" de redelibreiros en diferentes lugares de Galicia.


    A idea é sinxela: trátase de elixir un día en cada localidade na que haxa un grupo de redelibreiros que se animen, armarnos cun libro para trocar (como fixemos na presentación en Vigo) e xuntarnos para tomar unhas tapas, coñecernos e pasar un tempo agradable no local que decidamos entre todos. Unha forma interesante de sacar a rede á rúa e porlle cara a aqueles cos que compartimos gustos, opinións e debates... Que vos parece? Quen se anima?


    Se vos parece, podemos organizarnos da seguinte forma: abrir un "debate" na sección correspondente deste grupo de quedadas por cada localidade na que haxa redelibreiros con ganas de xuntarse. En cada debate, os da localidade correspondente poderían propor unha data e un lugar ata porse de acordo... Unha vez establecida a data e o lugar, pódese crear un evento de convocatoria para informar a todos os usuarios.


    En fin, a proposta queda feita. Agora, só falta que vos animedes...

Previo
Seguinte
  • Cumprimos un ano e queremos celebralo contigo!!
    12 Novembro 2011 19:00:00 CET
    54 invitados
    O vindeiro 12 de novembro, Redelibros está de cumple. Un ano xa! (Só un ano??? Como é posible??). Neste tempo pasaron moitas, moitas cousas, e todas boas. A que si?? O mellor de todo, coñecervos a tantos e tantos... nos vos da ...
  • Quedada en compostela
    07 Maio 2011 19:00:00 CEST
    73 invitados
    Xa que vai ser a feira do libro era unha boa ocasión para facer un encontro. O día 7, sábado, ás 7 da tarde. redelibreiras e redelibreiros, estades convidados, vos esperamos na Feira do Libro de Santiago! E, xa postos, unha no...
  • Lectura compartida de "Okupando la nada"
    23 Decembro 2010 20:00:00 CET
    10 invitados
      Este xoves 23, ás 20:00, temos lectura compartida en Detrás do Marco do libro de Roma González Caicoya, Okupando la nada. Estades todos convidados, por suposto...  
  • Redelibros no Culturgal
    26 Novembro 2010 11:00:00 CET
    39 invitados
    Os vindeiros 26, 27 e 28 de novembro, Redelibros estará no Culturgal, en Pontevedra. Unha ocasión perfecta para coñecernos, redelibreiros... Agardámosvos no Culturgal! O Culturgal é un evento único, de periodici...
  • Presentación oficial de Redelibros
    11 Novembro 2010 12:00:00 CET
    29 invitados
    A data é o xoves 11 de novembro ás 12 da mañá para a prensa e o venres 12 as 20:30 para amigos, usuarios e curiosos. Todo na taberna-taller Detrás do Marco, na rúa Londres (e, como o seu nome indica, situada tras ...
Previo
Seguinte
  • 0:27:28
    Educar con co-razón
    Por Sabe
    270 visitas
  • 2:12
    People are strange
    Por Sabe
    205 visitas
  • 4:04
    Les 7 doigts de la main / The 7 Fingers - TRACES - Sofa
    Por Sabe
    206 visitas
Previo
Seguinte

Redelibros

  • Blog
  • Preguntas
  • Soporte
  • Enlázanos

Libros e textos

  • Libros
  • Textos
  • Tenda
  • Autores
  • Autopublicación

Opinión

  • Blogs
  • Grupos
  • Enquisas

Anuncios

  • Eventos
  • Anuncios

Multimedia

  • Audio
  • Vídeo
  • Álbums

Membros

  • Buscar
  • Invitar
  • Importar contactos

Seccións

  • Cadernos Redelibros
  • Tenda de redepuntos
  • Concursos
  • Fisgando na rede
Copyright ©2013  -  Privacidade  -  Condicións de servizo  -  Contacto  -  Mobile Site  -  Quen somos  -  RSS  - 
Deseño gráfico: Manu e Marga - Hosting: jaboweb.com
Share